Je bevindt je hier: Home / Blogs / Blog / Snoep verstandig?

Snoep verstandig?

Kirsten OnderwaaterOf ze nog een snoepzakje krijgt, vraagt het vriendinnetje van mijn middelste aan me. Het verjaardagsfeestje zit erop en ik wil de kinderen met de auto naar huis gaan brengen. ‘Uh… nee,’ zeg ik, ‘die heb ik helemaal niet.’ Met deze ene zin verander ik het tot dan toe nog leuke feestje in een zichtbare teleurstelling voor haar. Blijkbaar had ze nog gehoopt op een verlenging van de feestvreugde. Ik voel een enorme behoefte opkomen om dat teleurgestelde gezichtje weer vrolijk te krijgen. Tenslotte wil ik dat ze blij van het feestje naar huis gaat en niet, na een heel gezellige, vrolijke middag met dat teleurgestelde gevoel blijft zitten, vanwege het ontbrekende snoepzakje. Daarom zeg ik gauw: ‘Maar je hebt wel een prachtig mooi schilderijtje om op je kamer te zetten én een fijne bellenblaas.’ Ik kijk er erg enthousiast bij. Uiteindelijk trekt het feit dat ze voor in de auto mag zitten haar over de streep en kijkt ze weer wat vrolijker. Met een licht beschamend gevoel rijd ik de meiden naar huis.

Natuurlijk mag ze teleurgesteld zijn. Een snoepzakje is voor kinderen als de kers op de taart, het lekkerste dat je tot het einde bewaart. Je leeft er naartoe en de voorpret en de gedachte eraan begint al bij het krijgen van een uitnodiging voor een feestje. En op dit feestje ontbreekt het. Eerlijk gezegd was ik het vergeten. En eerlijk gezegd vind ik het eigenlijk niet nodig na een feestje waar al lekker gesnoept is. Ben ik nu zo’n kinderachtige mama die hier veel te veel over nadenkt? Of slaan we met z’n allen door als het om snoepen en onze kinderen gaat?

Ik hoor mezelf regelmatig zeggen dat wij weinig snoepen. Maar ik hoor mezelf ook regelmatig zeggen wanneer er weer snoep aangeboden wordt aan onze kinderen; ‘Nou vooruit dan maar, we snoepen toch bijna nooit.’ Maar al die bijna-nooit-keren beginnen een aardige optelsom te worden. De leidster van het overblijven op school zei laatst dat ze telkens weer zeggen tegen de ouders dat er geen snoep meegenomen mag worden, maar er luistert niemand (of ze luisteren wel maar willen hun kinderen toch nog wat extra ‘verwennen’). Wij laten onze kinderen gezond eten en dat houdt ook in dat ze fruit en groente mee naar school krijgen. Maar omdat ze één van de weinigen zijn, voelen ze zich ernstig misdeeld en ben ik in hun ogen ontzettend gemeen. De middelste heeft zo haar eigen manieren om aan haar dagelijkse portie suiker te komen. ‘Juf, mama heeft wéér het pauzehapje vergeten! Ze is ook zó druk met Pien...’ Voor de duidelijkheid: Pien is onze baby. Juf ziet mijn middelste sip voor zich uitkijken en voelt een pedagogisch moment aankomen. Ze vraagt aan de andere kinderen of ze wat kunnen delen. Ja hoor, daar stromen de koekjes haar kant op. Veel koekjes. Ook met chocola. En af en toe is een verdwaalde druif de opbrengst. Niet verkeerd voor een bijna-kloppend verhaal. Een bijna-kloppend verhaal ja, want die banaan in haar tas ziet het daglicht niet. Die vind ik ’s avonds bruine en papperig onder in haar tas terug.

Ik zou het geweldig vinden als we elkaar als grote mensen allemaal zouden ondersteunen in het helpen gezond opgroeien van onze kinderen. Maar de realiteit is natuurlijk anders. Een hoop grote mensen denken er helemaal niet zo over na. Vinden het gezeur, geneuzel of gewoon niet belangrijk. En misschien denken en weten ze het wel, maar willen ze niet altijd de ‘boze stiefmoeder’, ‘de heks’ of de draak zijn in het spel met hun kinderen. Wat ook de reden is, er wordt enorm veel gesnoept.

Zou het niet tof zijn als alle scholen en sportverenigingen (want zelfs daar wordt flink gesnoept) in Nederland zich die verantwoordelijkheid wel zouden aantrekken en bijvoorbeeld alleen nog voeding zonder suiker als pauzesnack zouden toestaan. En dan niet van die halfbakken teksten in een schoolgids als: ‘onze voorkeur gaat uit naar een gezonde pauzesnack’ want dat geeft te veel ruimte aan ouders die het begrip gezond anders (willen) interpreteren en lak hebben aan de voorkeur van school. Gewoon verplichten. Tsjakka: ‘Wij als schoolteam willen niet bijdragen aan het feit dat diabetes volksziekte nummer 1 aan het worden is.’ (Wist je trouwens dat er al speciale kinderpoli’s in ziekenhuizen zijn vanwege de enorme toename van kinderen met diabetes type 2?) Of nee, beter positief brengen: ‘Wij als schoolteam willen preventief bijdragen aan een gezonde samenleving, waar kinderen fit en gezond kunnen spelen en ontwikkelen!’ En wat ouders dan thuis doen, is hun zoete zaak, maar op school is het gezonde beleid ook echt het beleid van school (en niet van de ouders, zoals het vaak lijkt).

Het vriendinnetje is inmiddels thuis. Ik vertel aan haar mama dat ze zo ontzettend fijn getekend en geverfd heeft. Als ik even later naar de auto loop, zie ik dat het meisje haar schilderijtje aan haar mama laat zien. Zachtjes en trots hoor ik haar zeggen: ‘Mooi hè?’


Geplaatst op 20 oktober 2014

Bekijk hier het complete blogoverzicht

 

 

 

Twitter Feed

Uitgeverij_Pica 2 praktische en inspirerende kaartensets ontwikkelde @tekenjegesprek namelijk: Wat voel je? Wat denk je?… twitter.com/i/web/status/1…

11 uur geleden via Hootsuite Inc. • 2 retweets

Uitgeverij_Pica Vanochtend kreeg ik de Persoonlijke #Ouderschapsbelofte van het sprankelende team van @Meerpunt Bedankt Stephanie,… twitter.com/i/web/status/1…

18 uur geleden via Twitter for iPhone

Contact

  • Postbus 365, 1270 AJ, Huizen 
  • T +31  (0)35 542 95 48 

Winkelwagen

 x 
Totaal: 0.00
Je winkelwagen is leeg

Onze website maakt gebruik van cookies. Door deze melding te sluiten of door te gaan met surfen ga je akkoord met het gebruik van cookies.