Je bevindt je hier: Home / Blogs / Blog / Ma(a)twerk

Ma(a)twerk

Kirsten Onderwaater‘Houd je been nu eens bij je...’ Terwijl ik mijn uiterste best doe om op mijn yogamat én mijn balans te vinden en te houden, rustig naar mijn flanken te ademen en me te focussen op het kaarsje, hoor ik mijn lieve Marokkaanse Yogini op haar pantoffeltjes naar me toe schuifelen.

‘Houd je benen in je lijf, Kirsten… kijk nu eens… alles puilt uit… schouders en heupen bij jezelf houden… geen wonder dat je zo moe bent. Je geeft alles weg. Al je energie vloeit uit je lijf op deze manier… houd het klein, houd het bij je...’

Ze heeft gelijk. Ze heeft altijd gelijk. Ik ben moe. Ik heb nog maar weinig energie te geven. Niets bijzonders hoor. Ik ben gewoon een moeder van drie lieve, maar ook drukke dochters. Onze oudste dochter is getest en blijkt hoogbegaafd te zijn met een disharmonisch profiel. Zij heeft iets meer tijd nodig dan een gemiddeld kind om prikkels van buitenaf te verwerken. Zij vraagt regelmatig van ons dat we haar in het ‘hier en nu halen’, omdat zij eigenlijk het liefst in haar hoofdje ‘woont’. Voor dagelijkse dingen die wij heel normaal vinden, heeft zij vaak extra aansturing nodig. Onze middelste dochter kan niet heel veel met verbale instructie. Zij leert doordat we haar dingen voordoen. Aansturen is ook bij haar nodig. Daarnaast zorgt een hardnekkig rekenprobleem dat we haar wat meer dan gemiddeld begeleiden in haar huiswerk. Onze jongste dochter vraagt continu zorg, gewoon omdat ze jong is. Mijn man werkt hard. Op zijn werk is hij een stabiele factor voor veel collega’s en is hij thuis, dan werkt hij aan onze (inmiddels) slepende verbouwing. Elk vrij momentje wordt benut. De zorg en opvoeding van onze kinderen ligt voornamelijk bij mij. En omdat met name bij de oudste twee dochters eigenlijk ‘nooit iets vanzelf’ gaat, kost me dat veel energie. Daarnaast run ik mijn eigen bedrijf. Niets meer, niets minder. Ik ben zeker niet extra belast. En toch ben ik moe.

‘Herkenbaar,’ zeggen vriendinnen. Stuk voor stuk lieve zorgzame vrouwen met kinderen die ook allemaal zo hun (bijzondere) behoeftes hebben. Daarnaast runnen ze hun huishoudens en hebben sommigen buitenshuis een baan. Ook bij hen hoor ik dat alles doordendert. Werk, school, sporten, clubjes en andere wekelijkse agendapuntjes. En begrijp me goed, ik hoor hen net zo min echt klagen als dat ik mezelf de ruimte geef om dat te doen. Ik heb hiervoor gekozen. En sta nog steeds achter deze keuze. Het is alleen dat ik merk dat ik de balans soms moeilijk kan vinden en houden. Dat ik het moeilijk vind om te ademen en me te focussen. Ik schreeuw de laatste tijd vaker en harder dan me lief is en word steeds minder gehoord. De automatische piloot draait overuren, maar het gevoel is vaak weg. Ik vlieg de hele dag van hot naar her maar weet niet meer hoe ik moet landen. En ik moet gaan landen, want ik raak door mijn voorraad brandstof heen.

Dus besloot ik een paar weken geleden: Genoeg is genoeg: ik ga terug naar de mat! De yogamat wel te verstaan.

‘Ademen Kirsten… ademen, vertragen en voelen...’ fluistert ze zachtjes in mijn oor. Haar warme handen glijden over mijn ruggengraat en ik voel hoe mijn lijf reageert. Het stopt met bewegen. Weerstand. Het weigert te vertragen. Het weigert te voelen. Doorgaan wil het. Doorgaan in de vijfde versnelling. Maar haar stem in mijn oor neemt er geen genoegen mee en de warme handen gaan door. Zachtjes strijken ze over mijn rug. ‘Ik kan het niet, het voelt onnatuurlijk,’ zeg ik. ‘Ja,’ zegt de stem. ‘Dat weet ik.’ Ik focus me intens op de beweging van de handen. Registreer nauwkeurig waar de handen zich op mijn ruggengraat bevinden en probeer mijn lijf mee te laten gaan. En dan ineens lukt het me. Het voelt als een overgave. Mijn lijf neemt het ritme van haar handen over. Onwennig in het begin, maar al gauw voelt het alsof ik nooit anders heb gekund. De energie begint weer te stromen. Van het puntje van mijn neus, tot aan mijn kleine teen toe, stroomt de qi weer door mijn lijf!

Tempo vertragen en voelen tijdens het leven dat je leeft, is dat niet zo’n beetje het moeilijkste dat er is? Vertragen, voelen en vertrouwen dat het oké is. Vertrouwen dat je gedragen wordt.

Bij de ontspanning lig ik stil onder mijn dekentjes. Mijn adem gaat inmiddels diep en vertraagd. Ik voel me vredig. Ik voel me warm en accepterend. Daar komen de pantoffeltjes weer zachtjes aan geschuifeld. Een paar handen tillen liefdevol mijn hoofd iets op. Daar, in haar handen, rust het zacht. Een troostende warme streling strijkt over mijn voorhoofd. Mijn neus vangt de subtiele geur van verwarmde olie. Een traan biggelt over mijn wang. En dan, ergens in mijn onderbewustzijn registreer ik het. Ik ben geland.


Geplaatst op 19 januari 2015

Bekijk hier het complete blogoverzicht

 

 

 

 

Contact

  • Postbus 365, 1270 AJ, Huizen 
  • T +31  (0)35 542 95 48 

Winkelwagen

 x 
Totaal: 0.00
Je winkelwagen is leeg