Je bevindt je hier: Home / Blogs / Blog / Stilte AUB!

Stilte AUB!

Kirsten OnderwaaterMijn man en ik zitten buiten aan de koffie. Het is hoogzomer. En we zijn allemaal thuis. De kinderen spelen in de huiskamer. Net op het moment waarop ik in een heerlijk ontspannen ‘zijn’ wegglijd, bereikt een gekrijs dat door merg en been gaat mijn oor. Weg stilte, weg rust, weg ontspannen zijn.

Als door een wesp gestoken schiet ik overeind en voel de adrenaline door mijn lijf spuiten. Een van onze kinderen komt naar buiten. Dikke tranen rollen over haar wangen. Ze huilt. Ze huilt echt.

Ze wijst naar haar been. Daar zie ik tot mijn afgrijzen twee rijen tanden in staan. Een perfecte gebitsafdruk. Zo één waar een tandarts heel gelukkig mee zou zijn.

Een gevoel van boosheid overspoelt me en buiten mezelf brul ik keihard de naam van het bijtertje. HIER KOMEN!

Zodra Luis Suárez er ook bij is gekomen, begint het gehakketak. Woorden schieten als pijlen over en weer. Ze raken doel. Emoties nemen het gesprek over. Lijven stijf van de agressie. En niemand luistert. Er volgt een preek van mijn man en mij en iedereen gaat al dan niet boos uit elkaar.

Stilte. Een wonderlijk iets. Ik heb ernaar gezocht deze zomer. En ik kan je vertellen dat het vinden van stilte nog niet zo makkelijk was. Ik laat de wereld namelijk hard schreeuwen tegen me. In allerlei vormen. Geschreeuw van ego’s om me heen. Geschreeuw uit elektrische apparaten. Geschreeuw van spullen in ons huis. Maar ook geschreeuw van mijn eigen binnenste. Mijn eigen ego. En ik laat het allemaal zelf toe.

Instinctief ging ik deze zomer dus op zoek naar stilte. En ik moest ervoor van huis weg gaan. Een weekend dan, langer voelde het voor mij naar mijn naasten toe niet oké. Ik checkte mezelf in bij een bed and breakfast in een rustig straatje midden in Haarlem(!) en liet de stilte toe.

Bijzonder vond ik het om de reacties uit mijn omgeving te horen. Die varieerden van ‘wat heerlijk om jezelf dat te gunnen’ en ‘dat lijkt me ook heerlijk’ (vriendinnen en moeders) tot iemand die zei dat die het afwijkend gedrag vond. Niet normaal om jezelf te onttrekken aan het leven.

Maar in stilte zijn is voor mij geen afwijkend gedrag. Sterker nog, deze zomer heb ik weer ervaren hoe helend het voor me is. Als kind vond ik het heerlijk om onzichtbaar voor de wereld te worden, maar de wereld niet onzichtbaar voor mij te laten zijn. Ik was toen al graag de toeschouwer.

Bij het schrijven van mijn eindscriptie was mijn onderwerp: ‘luisteren naar kinderen’. En met luisteren bedoelde ik met alle zintuigen luisteren. Kinderen echt zien. Voor zover echt zien bestaat. Dat vraagt een toeschouwershouding. Mond dicht en zintuigen open. En dan met kinderen ontdekken wat ze willen leren. En hoe. En wanneer. En waar.

Hoe groot was mijn desillusie destijds toen bleek dat het onderwijs zo helemaal niet werkt. ‘Luisteren’ naar kinderen? Kinderen ‘zien’? Een leerkracht die STIL is? Nee, andersom. Leerkrachten praten, voeren beelden en lesstof aan en kinderen absorberen. Vanaf dat moment verloor het onderwijs zijn glans voor mij. En dat is niet fijn als je net de studie hebt afgerond en aan het begin van een carrière als leerkracht staat, kan ik je vertellen. Inmiddels sta ik daar genuanceerder in. En zie ik mooie voorbeelden van leerkrachten die samen met kinderen kijken hoe kinderen zelf eigenaar kunnen worden van wat, hoe, wanneer en waar ze willen leren. Leerkrachten die zelf een stapje terug doen binnen de kaders waar ze zich aan moeten houden.

Terug naar de stilte. Na mijn korte ‘retraite’ in de grote stad heb ik mijn behoefte aan stilte weer gevoeld en gerespecteerd. Ik laat de stilte me weer vaker vullen. Trek me wanneer nodig terug uit sociale settings en stop op tijd de ruis van ego’s, emoties, gedachten maar ook elektronische apparaten en spullen. En dat blijkt helend voor mezelf, en uiteindelijk ook voor mijn naasten te zijn.

De afhandeling van de situatie met het bijtertje en de gebetene is niet gegaan zoals ik hierboven beschreef. Sorry als ik je op het verkeerde been heb gezet. Het had heel goed wel zo gegaan kunnen zijn. Voor mijn weekend naar Haarlem. Het gebeurde echter ná Haarlem. En het pakte zo uit. We luisterden naar elkaar. We stelden vragen aan elkaar. We keken naar elkaar en zagen elkaar. De emoties zakten snel. De conclusie was ook duidelijk. Je spuugt geen klodder spuug op een stripverhaal waar jouw zus al dagen aan tekent. Je plant als reactie daarop (hoe begrijpelijk ook) niet jouw tanden in het been van jouw zus. Daarna gingen ze weer verder. En dronken wij onze koffie. In stilte.

Een nieuw schooljaar of werkjaar staat voor een hoop mensen voor de deur. Ik heb besloten de stilte in ere te herstellen. Ik ga ernaartoe op die momenten dat ik het nodig heb. En ik zorg dat ik daarvoor niet altijd naar Haarlem hoef te gaan. Dat ik luister, vraag en bekijk voordat ik mijn mening ventileer of in emotie doorschiet. Dat ik de ruis weet te onderscheiden. Dat ik die toelaat als het me vervult. Maar ook los kan laten als het me overspoelt. Dat ik balans houd tussen actieve deelname aan het leven enerzijds en anderzijds mezelf toesta toeschouwer van het leven te zijn.

In het kader hiervan heb ik besloten dat het voor mij tijd is te stoppen met bloggen voor Pica. Mijn cirkel is met deze blog rond. Het was een heerlijke ervaring en ik voel me vereerd met mijn plaatsje tussen alle andere gepassioneerde bloggers. Maar ik wil minder praten. En weer meer luisteren.

Want, hoe was jouw zomer eigenlijk?

Geplaatst op 31 augustus 2015

Bekijk hier het complete blogoverzicht

Contact

  • Postbus 365, 1270 AJ, Huizen 
  • T +31  (0)35 542 95 48 

Winkelwagen

 x 
Totaal: 0.00
Je winkelwagen is leeg